สำคัญที่การปฏิบัติในชีวิตประจำวัน

สำคัญที่การปฏิบัติในชีวิตประจำวัน
…………………..
“การปฏิบัติธรรมมี ๒ ส่วน
ส่วนหนึ่งคือ
การทำในรูปแบบ
อีกส่วนหนึ่งคือ
การปฏิบัติอยู่ในชีวิตประจำวัน
ตัวที่สำคัญมากเลย
คือการปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน
ถ้าเราทำตรงนี้ไม่ได้นะ
โอกาสที่จะบรรลุมรรคผลในชีวิตนี้
ยากเย็น แสนไกล
เพราะอะไร?
เพราะชีวิตเราส่วนใหญ่
ปกติอยู่ในชีวิตประจำวันอย่างนี้
ถ้าเราปฏิบัติธรรมได้เฉพาะ
ตอนไปนั่งสมาธิเดินจงกรม
วันหนึ่งจะนั่งได้เท่าไหร่?
จะเดินได้เท่าไหร่?
แต่ถ้าอยู่ในชีวิตประจำวันอย่างนี้
แล้วเราปฏิบัติได้นะ
เราปฏิบัติธรรมได้เกือบทั้งวันเลย
การปฏิบัติธรรมอยู่ในชีวิตประจำวัน
ใช้ใจที่ธรรมดา ไปรู้กายรู้ใจที่ธรรมดา
รู้สึกไปง่าย ๆ …
ตา หู จมูก ลิ้น กายกระทบอารมณ์
เกิดสุขให้รู้ เกิดทุกข์ให้รู้
จิตเป็นกุศลก็ให้รู้
จิตเป็นอกุศล โลภ โกรธ หลงขึ้นมา ก็ให้รู้
นี่ การปฏิบัติในชีวิตประจำวัน
ส่วนใจล่ะ?
พอใจมันมีความคิดเกิดขึ้น
ใจมันก็จะเกิดสุข เกิดทุกข์ เกิดดี เกิดชั่วขึ้น
เราก็มีสติรู้ทัน
จิตใจเป็นสุขก็รู้ จิตใจเป็นทุกข์ก็รู้
จิตใจเป็นกุศลก็รู้ จิตใจเป็นอกุศลก็รู้
ตรงที่มีสุข มีทุกข์ เรารู้นี่นะ
เราเจริญเวทนานุปัสสนาสติปัฏฐานอยู่
ตรงที่มันเป็นกุศล อกุศล เรารู้นี่นะ
เราเจริญจิตตานุปัสสนาสติปัฏฐานอยู่
เจริญอยู่ที่ใจนี่เอง
ฉะนั้นเราฝึกอยู่ในชีวิตประจำวันนี่
ฝึกง่าย ๆ อย่างนี้เอง
แต่ถ้าดูจิตใจไม่ออก ก็ดูร่างกาย
จะเหลียวซ้าย แลขวา
จะเคลื่อนไหว จะหยุดอยู่กับที่
อะไรอย่างนี้ คอยรู้สึก
ถ้ารู้สึกจิตใจได้ รู้สึกไปที่จิตใจเลย
ถ้ารู้สึกที่จิตใจไม่ได้ ให้รู้สึกอยู่ที่ร่างกาย”
…………………..
พระธรรมเทศนา
หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
วัดสวนสันติธรรม ๑๒ สิงหาคม ๒๕๖๐
ถอดคำ : พีเค
เรียบเรียง : สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา

https://www.facebook.com/1317977204900901/photos/a.1412754818756472.1073741828.1317977204900901/1633394956692456/?type=3&theater